คนเลวที่รักเธอ.... ปนัดดา

โมโหตัวเอง ที่มาถึงช้าไป
ก็ฉันแค่คนมาทีหลัง
แล้วยังมีสิทธิ์อะไร
ที่ไปทำให้ใครเขาเลิกกัน

ก็รู้ว่าผิด เธอเป็นของคนอื่น
ก็ของของใครเขาก็รัก
ถ้าเอามาก็ต้องคืน
ก็ฉันเป็นคน คนมีหัวใจ

จะขอเป็นคนเลวที่รักเธอที่สุด
ถึงใครจะมองแบบไหน
ไม่ขอเป็นคนดีที่รักเธอไม่ได้
ไม่อยากเป็นคนดีที่ไม่มีความสุข

เมื่อฉันรักเธอ ก็รักด้วยหัวใจ
ถ้าฉันรักเธอด้วยสมอง
ก็คงยอมจะจากไป
แล้วทำตามที่ใครเขาพูดกัน 

ก็รู้ว่าผิด เธอเป็นของคนอื่น
ก็ของของใครเขาก็รัก
ถ้าเอามาก็ต้องคืน
ก็ฉันเป็นคน คนมีหัวใจ

จะขอเป็นคนเลวที่รักเธอที่สุด
ถึงใครจะมองแบบไหน
ไม่ขอเป็นคนดีที่รักเธอไม่ได้
ไม่อยากเป็นคนดีที่ไม่มีความสุข

คุณรู้จักความรักครั้งแรกเมื่อไหร่???

วันนี้ได้มีโอกาสได้ไปดูหนังเรื่อง Just Like Heaven ด้วยความที่นานๆ จะได้มีวันหยุดที่มากกว่าคนอื่นเค้าบ้าง ด้วยชื่อเรื่องที่สะดุดหูตอนอ่านครั้งแรก ลังเลอยู่นานว่า จะดูเรื่องนี้ดีหรือไม่ระหว่าง The fog กับเรื่องนี้ เพราะชื่อสะดุดทั้งคู่ แต่ไม่รู้ว่ามันคือหนังประเภทไหน ได้ใจความจากคนขายตั๋วว่าเรื่อง The Fog เป็นแนว Thriller เห็นว่าไม่เหมาะกับช่วงกลางวันแบบนี้ ไปดูหนังเบาๆ สบายๆ ดีกว่า

หนังเรื่องนี้อาจไม่ได้บอกอะไรให้กับคนดูมากมายนักเกี่ยวกับเรื่องความรักอย่างลงตัวเหมือนซินเดอเรลล่า หรือว่าสโนว์ไวท์ หรือแม้แต่บริดเจท์โจนส์ไดอารี่เองก็เถอะ แต่ก็เป็นความชัดเจนในตอนสุดท้ายของแง่มุมที่เราควรมอง

แล้วสิ่งที่เราได้รับอย่างเห็นชัดจากเรื่องนี้คืออะไรหรือ...สำหรับฉันคือ...

"ทุกวันนี้เราใช้เวลาที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตเพียงพอแล้วหรือยัง?"

ไม่เฉพาะแต่เรื่องความรัก แต่หมายถึงในทุกๆ เรื่อง จริงอยู่คนเราควรทุ่มเทให้กับเรื่องบางเรื่องอย่างจริงจัง แต่บางครั้งก็มากเกินจนลืมที่จะใส่ใจในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่จะทำให้ชีวิตมีความสุขแฝงร่วมกับเราไปตลอดทาง

คนบางคนมักจะเอ่ยอ้างว่า การทำงานคือความสุขอย่างหนึ่งที่ได้รับ แต่ถ้าคุณคิดเช่นนั้น คุณก็คงไม่ต่างอะไรกับ Elizabeth ที่ในเรื่องนี้ได้ทุ่มเททั้งชีวิตให้กับการเป็นหมอที่รักษาคนไข้ในวันๆ นึงเกิน 24 ชั่วโมง เธอเลือกชีวิตแบบนี้แบบมีความสุขเพียงเพื่อวันนึงผลออกมาคือเธอจะได้เป็นหมอประจำของโรงพยาบาลสมใจ จนเธอเผลอลืมไปว่า ทั้งชีวิตของเธอไม่เคยได้รู้จักกับ "ความรัก" เลย จนคนรอบข้างต้องพยายามจับคู่ให้กับเธอ เพื่อให้เธอได้สมหวังในเรื่องความรักบ้าง

เมื่อความสมหวังในหน้าที่การงานมาถึง โอกาสที่จะได้ทำสิ่งอื่นต่อเนื่องไปก็หมดลง เธอประสบอุบัติเหตุเป็นเจ้าหญิงนิทรา เธอไม่มีโอกาสแม้จะได้รู้จักกับความรักเลยสักนิด เธอไม่มีโอกาสที่จะได้รับแม้กระทั่งจูบหรือการสัมผัสมือจากชายหนุ่มที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีรักในสักวันเลยสักนิด

ถ้าเป็นคุณ...คุณจะเสียดายช่วงชีวิตก่อนหน้านี้ไหม?

แล้วถ้าเสียดาย คุณจะทำอย่างไร แก้ไขอะไรได้ไหม?

ถ้าไม่ได้? แล้วเราจะทำอย่างไรดี?

ฉันเชื่อว่าทุกคนคงมีคำตอบอยู่ในตัว ฉันเองก็มีคำตอบอยู่ในตัวแล้วเช่นกัน

ถ้าถามว่าเราได้อะไรจากการดูหนังเรื่องนึง คำตอบที่ได้อาจไม่เหมือนกัน มาตรฐานของการดูหนังไม่เท่ากัน ความสนุกที่ได้รับก็อาจเข้าใจได้ถ่องแท้ไม่เทียบเคียงกันได้ หลายๆ คนอาจเฉยๆ กับเรื่องนี้ เพราะดูเหมือนหนัง Romantic Comedy ทั่วๆ ไป แต่พล็อตของเรื่องนี้ได้วางไว้ให้เหมาะเจาะและลงตัวอย่างพอดี ไม่เยิ่นเย้อ และไม่ทำให้คนดูรู้สึกเบื่อแต่อย่างใด (เว้นแต่ว่า คนๆ นั้นไม่ได้ดูหนังอย่างเปิดกว้าง- - ง่ายๆ ก็คือ ไม่ชอบดูหนังประเภทนี้หรือไม่ก็เลือกดูหนังแค่บางประเภทเท่านั้นเอง)

สิ่งที่ฉันกำลังโยงอยู่นี้ ไม่ได้ต้องการจะบอกว่าหลังจากเราดูหนังเรื่องนี้จบ เราต้องไปไขว่คว้าหาความรักให้ได้มา แต่ฉันกำลังจะบอกว่า หากคุณยังไม่มีรัก ก็อย่าปิดกั้น หรืออย่าปล่อยวางจนเกินไป ความรักรอบข้างจากคนรอบตัว ก็เป็นความรักอย่างหนึ่งที่มอบให้กับเราและมีความสุขให้กับเราได้ทุกๆ วัน เหมือนอย่างที่นางเอกคนนี้หลังจากได้ชีวิตกลับมา เธอก็เลือกที่จะใช้ชีวิตให้มีความสุขพอๆ กับการทำงานอย่างมีความสุขควบคู่กันไป

ส่วนคนที่มีความรักติดตัว ฉันก็แค่อยากคุณใช้ความรักที่อยู่ ณ ตอนนี้ให้คุ้มค่า อยากให้ใส่ใจความรักที่มีอยู่ให้ถ้วนทั่ว ว่าแน่ใจแล้วหรือว่ามอบความรักให้กับคนที่เรารักอย่างจริงจัง มากกว่าแค่ในนามว่าเอ่ยรักแล้วก็จบไป

หรือแม้แต่คนที่คิดว่ามีแต่ให้ความรัก แต่ยังไม่ได้รับความรัก ก็อยากจะบอกว่าช่วงชีวิตของคนเรา เราไม่มีวันได้รู้เลยว่า เรามีชีวิตอยู่อีกกี่ปี กี่เดือน กี่วัน หรือกี่คืน พรุ่งนี้เราจะอยู่ในชีวิตรูปแบบไหน

เพราะเมื่อกาลเวลาผ่านล่วงเลยไป...เราไม่สามารถย้อนเวลาไปแก้ไขอะไรได้เฉกเช่นในหนังเรื่องนี้ที่ก็ทำให้ฉันรู้ว่า...ชีวิตของเรารอวันโรยด้วยกลีบกุหลาบหรือรายล้อมด้วยดอกไม้ไม่ได้เพราะชีวิตของคนเราไม่ได้เป็นเหมือนในหนังตลอดเวลา

ฉะนั้น อยากทำอะไรทำเลย...อย่าช้าอยู่ไย...จริงไหม ^^

แล้ววันนี้ฉันก็ใช้ชีวิตที่คุ้มค่าอีกหนึ่งวันอย่างผ่านพ้นไป จริงอยู่ ถึงฉันจะไม่มีใครเคียงข้างในวันนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ได้ใส่ใจความรักอย่างจริงจัง หรือปิดกั้นแต่อย่างใด ฉันกลับมองว่าความรักจีรังด้วยซ้ำไป ทุกวันนี้ฉันมีความสุขกับความรักรอบข้างที่หลายๆ คนมอบให้ ฉันมองมันด้วยความจริงใจตลอดเวลา

ช่วงนี้ได้มีโอกาสฟังเพลงนี้บ่อยมาก "คนเลวที่รักเธอ" จริงๆ ก็ไม่น่าจะโยงกับหนังเรื่องนี้ได้หรอก แต่เป็นเพราะโอกาสมักจะมาช้ากว่าสิ่งที่เราต้องการจริงๆ เสมอ ถ้าหากอยากทำอะไรก็อยากทำ...ความถูกต้อง อาจแปรเปลี่ยนเป็นความไม่ถูกต้องเอาได้

เพระ....คนมาที่หลัง...ไม่อาจมีโอกาสแม้แต่จะชำเลืองมองคนที่เค้าอยากมอบความรักให้ด้วยซ้ำไป

ฉะนั้น คนมาก่อน ก็รักษาความรักไว้ดีดีก็แล้วกัน หากไม่รักษาไว้ดีดี อย่าหาว่าคนมาที่หลังไม่เตือนก็แล้วกัน...(เป็นงั้นไป ==")

แล้วงี้ใครผิดใครถูกล่ะ...ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

รู้แต่ว่า.. เพลงนี้ทำให้ฉันนึกภาพของการเป็น "คนดีที่ไม่มีความสุข" นั้นหน้าตาจะเป็นเช่นไรหนอ??? เอ หรือว่าฉันกำลังเป็นอยู่ แต่เอาเถอะ สุดท้ายฉันก็อยากเลือกที่จะเป็น "คนดีที่มีความสุข" ก็แล้วกัน น่าจะลงตัวสุดๆ แล้วนะ หรือคิดว่ายังไง???

ไปดีกว่า...วันนี้จบแบบงงๆ กันหน่อยนะคะ

กำลังลองอะไรใหม่ๆ อยู่น่ะค่ะ

อาจจะยาวไปสักหน่อย ...แต่ก็อ่านแล้วอย่าผ่านเลยก็แล้วกันนะ...

ติกันเยอะๆ เลยน๊ะ จะรอค่ะ ^^