----------------------------------------------------------------------------

วันนี้ 31 มกราคม มีความเปลี่ยนแปลง...เกิดขึ้นกับชีวิต เป็นสิ่งที่เราเองก็ได้เตรียมใจไว้แล้วว่าวันนึงต้องเจอ พยายามหนีมาโดยตลอด แต่จนแล้วจนรอดก็เจอจนได้ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำตัวยังไง หลังจากนี้ต่อไปในเมื่อ ณ ตอนนี้ คำตอบที่เธอไม่จำเป็นต้องพูด ก็ได้บอกฉันเต็มๆ แล้ว

นับแต่วันแรกที่เราได้เจอกัน ผ่านมาก็จวบจน 5 เดือนแล้ว ความทรงจำดีดีที่ได้รับ...ฉันยอมรับว่ามันคือกำไรของชีวิตที่ไม่จำเป็นต้องไปไขว่คว้าหาจากที่อื่นเลย หลายเหตุการณ์ที่ผ่านมา แม้เค้าอาจจะไม่สังเกต แต่สำหรับฉันคือการเก็บรายละเอียดทุกอย่างทุกประการไว้ในใจฉันมาตลอด และพยายามที่สุดที่จะไม่เอ่ยปากใดใดให้เค้าได้รู้ว่าเกิดอะไรผิดปกติขึ้น

ฉันเคยคิดตัดใจจากเค้าไปแล้วรอบนึง ก็ครั้งที่นัดรวมเจอกันครั้งแรกไง เค้าทำฉันช็อกอย่างมาก ฉันเองก็ไม่เคยสนใจทั้งๆ ที่คนอื่นเค้าก็รู้กันหมดว่าเค้ามีใครอยู่ จากนั้นฉันก็ทำตัวเป็นเหมือนปกติ เพราะฉันบอกอยู่เสมอฉันไม่ชอบคนมีใคร แล้วก็จะคิดว่าเราจะได้ห่างๆ กันเสียที ไม่อยากทำให้ใครลำบากใจ

แต่แล้ว...วันที่ได้เราได้เจอกันในวันสุดท้าย เค้ามานั่งข้างฉัน เค้ามาส่งฉัน .....จนกระทั่งวันที่คุยโทรศัพท์ข้ามวันข้ามคืน....นี่ยังไม่รวมถึงวันที่ไปเจอกันอีกรอบ แล้วไหนจะวันที่คุยกันยันเช้าอีกหลายๆ วันล่ะ รายละเอียดปลีกย่อยที่ชีวิตฉันบอกตรงๆ ไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อนเลย ไอ้ครั้นจะให้ใจไม่หวั่นไหวเลย คงเป็นหินเป็นปูนไปแล้วล่ะ เพราะฉะนั้นยิ่งกลับทำให้ความรู้สึกที่เคยตัดใจไปแล้วนั้น กลับมาอีกครั้งจนได้

คือฉันไม่รู้ว่า....แบบนั้นสำหรับเค้าอาจเป็นเรื่องธรรมดากับคนอื่นๆ หรือเปล่า แต่สำหรับฉัน มันไม่ใช่ธรรมดาแล้วล่ะ รวมถึงวันที่ไปเดินด้วยกันครั้งโน้น ทำให้หัวใจฉันพองโตไปเป็นเดือนๆ จนเดือนสุดท้ายปลายปี...ไม่ต้องบอกก็รู้ หัวใจฉันมีแต่สีส้มเต็มไปหมด

จนกระทั่งต้องเริ่มกลับมาชั่งใจอยู่บ่อยๆ ว่าเฮ้ย เกิดไรขึ้น เพื่อนรอบข้างต่างก็ให้ความเห็นเป็นไปในทางเดียวกันหมด ซึ่งฉันก็ไม่รู้อ่ะนะ อยากพูดใจจะขาด แต่ว่า ก็รู้ๆ กันอยู่

ฉันก็รู้ว่าหนทางเดียวที่จะทำให้อย่างน้อยๆ เค้าน่าจะได้รับรู้เรื่องของฉันบ้าง ก็เลยเอาบล็อกของฉันให้เค้าอ่าน แม้ว่าจะมาตอบบ้าง ไม่ตอบบ้าง ตอบกวนบ้าง ตอบโปรโมทตัวเองบ้าง แต่เค้าจะรู้ไหมว่า ฉันยิ้มทุกครั้งที่ได้อ่านเสมอ

เรื่องราวที่ทำให้ฉันต้องยุติความรู้สึกนี้แบบจริงๆ จังๆ ได้สักที ก็คงเป็นเรื่องเมื่อวานนี้แหล่ะ ที่ยิ่งทำให้ฉันเข้าใจเค้ามากขึ้น ว่าเค้าทำเช่นนั้นเพราะอะไร ฉันเองยังพูดกับฝนอยู่เล้ยว่ามีโอกาสเป็นไปได้สูง เพราะสิ่งที่เคยคุยๆ กันมันชักห่างหาย หลังๆ นี่ถ้าไม่คุยเรื่องวิเคราะห์กับคุยแต่เรื่องบล็อกนี่ล่ะ จนบางทีก็เผลอคิดไปเหมือนกันว่าเรามีประโยชน์สำหรับเค้าเพียงแค่นี้หรือ แต่เอาเถอะ สิ่งใดที่เราอยากทำให้ ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรง เราก็จะทำ โดยเฉพาะบล็อกนี่ หลังๆ เราเองก็ลงเพลงในบล็อกแต่ละครั้งนี่ ถ้าเข้ามาอ่านแล้วไม่เก็ท...เป็นไปไม่ได้ สำหรับคนวิเคราะห์เก่งๆ อย่างเค้า เรื่องแค่นี้ไม่รู้ก็แย่แล้ว

สิ่งหนึ่งที่เรากลัวมาตลอดคือความไม่เหมือนเดิม ทั้งเรา และเค้าและคนของเค้า เราก็รู้จักกันหมด หากเกิดความระแวงไม่ไว้ใจกัน ฉันว่ามันไม่ดีแน่ๆ ฉันถึงไม่ดิ้นรน ไม่พยายามจะไปยื้อแย่งใดใด ฉันรู้เวลา 5 เดือนของฉัน มันต่างกับเวลา 5 ปีของเค้า มันเทียบกันไม่ได้ แต่สำหรับฉัน การได้รู้จักเค้าเพียงแค่ 5 เดือน มันเหมือนกับรู้จักเค้ามา 5 ปี

เพลงที่อยู่ในบล็อกเพลงนี้ เค้าบอกฉันว่าชอบมาก แต่เค้าจะรู้บ้างไหม ว่าคนฟังอย่างฉันน่ะคิดไปต่างๆ นานาและพร้อมทำใจรอเสมอ ว่าทุกอย่างที่ปฏิบัติต่อกัน...เค้า "เปล่านะ" กับฉันมาตลอด อย่าได้คิดเป็นอื่นโดยเด็ดขาด เพราะฉะนั้น เห็นทีฉันคงต้องส่งท้ายด้วยเพลงนี้สักหน่อย....

ฉันไม่รู้ว่าเค้าจะจำได้หรือเปล่าว่ามีอยู่เรื่องเดียวที่ฉันไม่เคยได้บอกเค้าเลย เวลามีอาการเงียบๆ ทีไร สำหรับฉัน ฉันก็ไม่รู้จะบอกเค้ายังไง ก็ในเมื่อมันเป็นเรื่องนี้...ถึงตอนนี้เค้าคงไม่ต้องพูดอะไร..เพราะเค้าให้คำตอบกับฉันได้ตรงใจ โดยไม่ต้องปริปากอะไร...ฉันว่าเรารู้ๆ กันดีอยู่

หากเค้าได้อ่าน...ฉันก็อยากจะบอกกับเค้าให้รับรู้ว่า ขอบคุณสำหรับสิ่งดีดีที่มอบให้มากมาย เค้าอาจไม่รู้หรอกว่าให้อะไรฉันมาบ้าง คำปรึกษาดีดีที่ช่วยให้คิดอะไรต่อยอดไปได้เรื่อยๆ ก็มาจากเค้านี่แหล่ะ รวมไปถึงเรื่องงานด้วย แล้วจะลองนำไปคิดดู

และ....หากเค้าได้อ่าน....ฉันก็อยากจะบอกกับเค้าให้รับรู้ว่า... ฉันดีใจนะที่ครั้งนึงได้เคย..."รักและมอบความรู้สึกดีดี" ให้กับคนอย่างเค้า และฉันก็เชื่อว่าจะต่อจากนี้ไปจะแปรเปลี่ยนเป็นมิตรภาพที่ดีๆ ให้แก่กัน แค่ได้รับรู้ว่าเค้าเป็นสุขเราก็สุขใจ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

คืนวันผันไป...เธอจำได้หรือไม่...ไม่สำคัญ

เพียงฉันจำได้...แค่นั้นพอ

------------------------------------------------------

จากวันนี้เป็นต้นไป

ฉันจะตัดใจจากเค้า...อย่างจริงจัง...สักที

อาจเสียใจบ้าง แต่ในเมื่อเราเผชิญและทำใจมานาน

ก็ขอให้เป็นการเสียใจครั้งสุดท้ายสำหรับเค้าก็แล้วกัน

ไม่ต้องห่วงนะ...เพราะต่อจากนี้ไป...

----------------------------------------------------------

ทุกอย่างจะกลับเป็นเหมือน "เพื่อน" กันดังเดิม

---------------------------------------------------------